Νεκροί

Νύχτες ατέλειωτες διώχνουν το φως

Μάτια ακοίμητα ψάχνουν για φως

εμείς πλανιόμαστε κάπου μακριά

σιωπές μαζεύουμε κλαίμε βουβά

Δρόμος που τέλειωσε και μας καλεί

τώρα ξεχάσαμε πίσω τη γη

θρήνοι ξεθώριασαν σβήσανε πια

τότε που φεύγαμε στη λησμονιά

Πλούτωνας

Το φως κι οι μέρες η ζωή φύγαν πια

τώρα ξημέρωσε η νύχτα

ότι θυμάστε τώρα είναι μακριά

γι' αυτό χαρείτε την πίκρα

Νεκροί

Hλιος πού έσβησε μέσ' τη βροχή

αυτά τα σώματα τάισαν τη γη

χέρια που τρέμοντας ζητούν ζωή

δάκρυα που χάθηκαν σ' ένα γιατί

Πλούτωνας

Οι αναμνήσεις σας θολώσανε πια

ότι ποθείτε έχει φύγει

στον κάτω κόσμο τώρα ανήκετε πια

γι αυτό αφεθείτε στα ρίγη

Νεκροί

Πόνοι και βάσανα φόβοι λυγμοί

όλα τ' αφήσαμε πάνω στη γη

αύριο ζητούσαμε άδειες ψυχές

ζούμε στο τίποτα το μέλλον χθες

Νεκρός (που μόλις ήρθε στον κάτω κόσμο)

Νοιώθω του άπειρου την αγκαλιά

ζω μεσ' τον θάνατο κλαίω σιγά

μη με αγγίζεται ακόμη ζω

Νεκροί

έλα αφήσου μας είσαι νεκρός

 

Πλούτωνας

Ποιος είν' αυτός που έχει στην άκρη σταθεί

πως μπόρεσε να έρθει κάτω απ' τη γη

Νεκροί

Τι θες και τι ζητάς απ' τους νεκρούς

ξένε γιατί άφησες τούς ζωντανούς

Προμηθέας,

Για μια στιγμή σταθείτε εσείς νεκροί του άδη

και θα σας πω γιατί ήρθα εγώ μες το σκοτάδι

τον βασιλιά σας ήρθα εδώ να βρω, που είναι

κύριος όλων των νεκρών λένε πως είναι

Πλούτωνας

Ποιος τολμά να με ζητά

δε φοβάται να κοιτά

Νεκροί

Φύγε, μη στέκεσαι, τι θες εδώ

πίσω στον κόσμο σου, των ζωντανών

Προμηθέας

Του κάτω κόσμου εσύ θεέ , στάσου, μη φεύγεις

ο Προμηθέας είμαι εγώ, και εσύ με ξέρεις

Πλούτωνας

Eναν τόσο ασήμαντο

έναν τόσο δα μικρό, έχεις την απαίτηση να θυμηθώ

Νεκροί

Θεέ θυμήσου τον, είναι αυτός

πλάστης και ήρωας των ζωντανών

Προμηθέας

Αν η μνήμη σου σε απατά

δες ένα απ' τα παιδιά αυτά

τότε που τ' άρπαζες απ' τις μητέρες

και η γη έκλαιγε νύχτες και μέρες

Πλούτωνας

Φτάνει πια φτάνει ως εδώ

τον αυθάδη τρόπο αυτό

δεν μπορώ να ανεχτώ

 

Νεκροί

Ξένε μην θέλεις των θεών οργή

οίκτο δε δείχνει σε καμιά στιγμή

Πλούτωνας

Είμαι ο θάνατος εγώ

πάντα πόνο προκαλώ

να 'ξερα γιατί μιλώ

και δεν σε περιφρονώ

Προμηθέας

Δεν μπορούσες να 'σαι εσύ ποτέ σου η ζωή

Πλούτωνας

Χωρίς θάνατο δεν ξέρεις τι είναι ζωή

Προμηθέας

Μα τα μάτια των ανθρώπων θα θυμάμαι εγώ

να γεμίζουν θάνατο και θα σε μισώ

Πλούτωνας

Μα θα σε μισώ κι εγώ

σαν εχθρό παντοτινό

για τη μέρα που ζητούσες άνομα φιλιά

και αγάπη θέλησες από μία θεά

ξέρω γιατί είσαι εδώ

μα έχω κάτι να σου πω

αγαπώ την Αφροδίτη

και δεν χάνω εγώ…

Πώς εκείνη αρνήθηκε αγάπη σε θεό

τρυφερά σ' αγκάλιαζε

πόσο σε μισώ

 

Προμηθέας

Στα τόσα μίση τα φριχτά να κι άλλο ένα

μα όμως τώρα αυτό δεν νοιάζει κανένα

κι αν εγώ είμαι τώρα εδώ

ένα μόνο σου ζητώ

δώσε μου τον Ύπνο τον γλυκό

Πλούτωνας

Πες μου τι είναι αυτό που θέλεις

πες μου τι ζητάς

πώς θα πάρεις άλλο δρόμο

από της καρδιάς

πώς τον Ύπνο μου ζητάς

είσαι εραστής θεάς

μα για χάρη των ανθρώπων

όλα τα ξεχνάς ;

Προμηθέας

Κι όμως την αγάπη δεν μπορώ να την χαρώ

όταν βλέπω δακρυσμένα μάτια των θνητών

Iσως η θυσία μου αυτή να 'ναι τρελή

κι όλη η ζωή μου μια πληγή παντοτινή

βιάσου σε παρακαλώ

μόνο με τον Ύπνο εγώ

ίσως και να σώσω αυτούς τους άμοιρους στη γη

διάλεξα για μέλλον την βουνοκορφή.

Μαζί

Μία ζωή πόσες θυσίες θα χρειαστεί ; ...

(Ο Προμηθέας πηγαίνει στο δώμα του Ύπνου και ο Πλούτωνας μένει μόνος)

 

Πλούτωνας

Θα 'θελα ν' αλλάξω τη ζωή

μα ένας ήρωας μέσα του ζει . . .