Νύμφες

- Τι θέλουμε εμείς έξω απ' τα κύματα ;

- Ο γιος της είναι ένα από τα θύματα

- Του δωδεκάθεου ;  Ω ! πόσο τους φοβάμαι

- Σταματήστε, η Θέμιδα έρχεται

- Πώς τη λυπάμαι

Θέμιδα, θεά μας κι οδηγέ μας

τι θα του πεις ; εξήγησέ μας

άραγε γνώμη πώς θ' αλλάξει ;

την ανομία να μην πράξει ;

Τους Ολυμπίους θα προσβάλει

και δε θα σκύψει το κεφάλι

ποιος απ' την μοίρα θα τον σώσει ;

απ' τους θεούς θα τον γλιτώσει ;

Θέμιδα έρχεται, πλησίασέ τον

βρες κάτι, πες του, σταμάτησέ τον

 

Θέμιδα Προμηθέας

Παιδί μου…

Τι είναι μητέρα ;

τα όνειρά σου σε καταστρέφουν

Όλα τα μάτια σε μένα στρέφουν

σα μια μανία στο κορμί σου

μία οργή μες την ψυχή σου

μα εσύ που το 'μαθες ;

Από την Ηρα τα 'μαθα όλα

μην πάς παιδί μου και μη το κάνεις

θα υποφέρεις και θα πεθάνεις

Oτι είναι να κάνω έχει ήδη γίνει

τα μάτια οι άνθρωποι έχουν σηκώσει

και τις ελπίδες τους μου έχουν δώσει

αυτά που κάνω θα με λυτρώσουν

Αυτά που κάνεις θα σε προδώσουν

τι θέλεις πια, νοιώθεις θεός τους ;

Oχι, μα είμαι ο άνθρωπός τους.

Θέμιδα

Aν το πιστεύεις πώς εσύ

θα 'σαι ο σωτήρας για τη γη

γελάστηκες ναι θα στο πω

και μη μου λες να κρατηθώ

Πάντα οι άνθρωποι αυτοί

μόνοι θα είναι στη ζωή

αδικημένοι, μικροί,

ταπεινοί

Κι εσύ θαρρείς πως θα τους σώσεις

αν των θεών φωτιά τους δώσεις

μα θα πονέσεις

δεν θα τ' αντέξεις

δε βρίσκω λέξεις

τι να πω

Δεν βλέπεις τώρα πώς θρηνώ

τι άλλο πρέπει να σου πω

είμαι γυναίκα, όχι θεά

είμαι μια μάνα που πονά

Μη φεύγεις στάσου μια στιγμή

τι πας να κάνεις, πες μου τι

πόνους θα νοιώθω τρομερούς

όταν θα λιώνεις στους γκρεμούς

Βλέπεις πως τρέμει το κορμί μου

τι πείσμα είναι αυτό παιδί μου

αυτή η θυσία

είναι αμαρτία

μια τιμωρία

πώς πονώ

Aν το πιστεύεις πώς εσύ

θα 'σαι ο σωτήρας για τη γη

γελάστηκες ναι θα στο πω

και μη μου λες να κρατηθώ

Γραφτό είναι οι άνθρωποι αυτοί

πάντα να ζούνε μοναχοί

αδικημένοι, μικροί,

ταπεινοί